ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ   ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Με το υπ. αριθμ. 805/2013 βούλευμα που εξέδοσε το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών αποφασίστηκε η απαλλαγή του Πέτρου Καπετανόπουλου του από την κακουργηματική κατηγορία της «συνέργειας σε ληστεία».

Η εξέλιξη αυτή οριστικοποιεί την απαλλαγή του Π. Κ. από την μόνη κακουργηματική κατηγορία –που εντελώς ανυπόστατα του αποδόθηκε – και αποσοβεί τον κίνδυνο (να τεθεί σε προσωρινή αργία –σύμφωνα με το άρθρο 103 του Υπαλληλικού Κώδικα όπως ισχύει σήμερα με το «Μνημόνιο 3».

Είναι μια μεγάλη νίκη που οφείλεται κύρια στον καθοριστικό παράγοντα της ευρύτατης κοινωνικής και πολιτικής συμπαράστασης που εκδηλώθηκε, της δημοσιοποίησης και ανάδειξης των αυθαιρεσιών και της απόλυτης κατακραυγής εναντίον τους.

Ευχαριστώντας τους για άλλη μια φορά όσους στάθηκαν δίπλα μας, συνεχίζουμε μαζί τους τον αγώνα που αυτή τη φορά επικεντρώνεται στη δίκη που θα γίνει, όταν προσδιορισθεί, για τα πλημμελήματα της «αντίστασης κατά της αρχής», της «ελευθέρωσης κρατουμένου» και της «ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης» με στόχο την πλήρη και πανηγυρική του αθώωση και από αυτά και την κατάρρευση της αστυνομικής σκευωρίας απέναντι στην ανθρώπινη αλληλεγγύη.

Αθήνα, 5/4/2013

Ο συνήγορος υπεράσπισης

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

petroskapetanopoulos

Η δικαστική έρευνα είναι αναγκαία, αλλά επί της ουσίας περιττή. Κοιτάς τις φωτογραφίες και καταλαβαίνεις τι ακριβώς συνέβη -αν βλέπεις. Η τεχνική επεξεργασία έγινε για να περιοριστεί η αποτύπωση της αγριότητας, η οποία όμως δεν κρυβόταν με τίποτα.

Οι αστειότητες του κ. Δένδια, ότι το photoshop χρησιμοποιήθηκε για να αναγνωρίζονται τα πρόσωπα και να συλλεχθούν πληροφορίες για τη δράση τους, προκαλούν την κοινή λογική και το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Κατά μία παράξενη σύμπτωση, το μεγαλύτερο ρετούς έχει πέσει στο αριστερό μάτι καθενός, γιατί και στα σώματα ασφαλείας ισχύει η στατιστική ότι οι περισσότεροι είναι δεξιόχειρες.

Αρχικά εκτιμήθηκε ότι δεν θα υπάρξει σοβαρή αντίδραση, έτσι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η ΕΛ.ΑΣ έκαναν την πάπια. Ποιος θα φωνάξει για τον βασανισμό μελών τρομοκρατικής οργάνωσης, που κυκλοφορούν με καλάσνικοφ και δηλώνουν αναρχικοί; Και με την τοξίνωση της κοινής γνώμης που έχει προηγηθεί, πόσοι είναι αυτοί που θα σκεφτούν ή θα πουν ότι «καλά τους έκαναν»; Ευτυχώς, όχι όλοι.

Οι φωτογραφίες προκάλεσαν σοκ, η μετάδοσή τους επίσης. Το πρώτο 24ωρο υπήρξε σιωπή και χαύνωση. Ένα παράξενο σάστισμα και η αγωνία για τον απόηχο που θα έχει κάθε δημόσια παρέμβαση, ότι δηλαδή μπορεί να πει κανείς το αυτονόητο και να βρεθεί εγκαλούμενος ως φίλος της βίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πρώτος ανακοίνωση, για να πει ότι τα βασανιστήρια είναι ντροπή και ακολούθησε η ΔΗΜΑΡ για να σημειώσει ότι η δημοκρατία δεν εκδικείται.

Αλλά η ελληνική δημοκρατία και βέβαια εκδικείται. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη απέδωσε τα πάντα στη συμπλοκή και στην αντίσταση κατά της αρχής. Μάλιστα, απάντησε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας κατά μέρος τη ΔΗΜΑΡ που ως κυβερνητικός εταίρος δεν βολεύει για αντίπαλος. Ο αρμόδιος υπουργός φυσικά και δεν ζήτησε να γίνει έρευνα, έστω για τα μάτια του κόσμου. Ήταν πολύ σίγουρος ότι όλα έγιναν όπως πρέπει και είναι κάθε φορά πολύ σίγουρος όταν πρόκειται για βασανιστήρια από ένστολους. Εξάλλου, το ρεύμα είναι μαζί του. Οι φωτογραφίες παρουσιάστηκαν χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό, σε κάποιες -λίγες- περιπτώσεις με μια ελαφρά υποσημείωση ότι στα πρόσωπα υπάρχουν σημάδια παραμόρφωσης. Τα δελτία ειδήσεων επαναλάμβαναν μονότονα ότι «Οι συλληφθέντες δεν συνεργάζονται ούτε με τις αστυνομικές, ούτε με τις δικαστικές αρχές». Για τα μαυρισμένα μάτια, τα σκισμένα χείλη και τα πρησμένα μάγουλα, ούτε λέξη. Αλλά αυτή η επικοινωνιακή διαχείριση της κτηνωδίας, δεν θα μπορούσε να κρατήσει πολύ. Μια απελπισμένη μητέρα, γιατρός, δημοσιοποίησε την αφήγηση που της έκανε ο γιος της, ότι τον έδεσαν και τον έδερναν για ώρες, ζητώντας προστασία του δικαιώματος του παιδιού της στην υγεία.

Σχετικά με την ελληνική αστυνομία, η αλήθεια είναι παγκοσμίως γνωστή. Αυτά που κρύβει ο κ. Δένδιας, τα λέει ο Επίτροπος Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης και όλες οι διεθνείς οργανώσεις που ασχολούνται με τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πρόβλημα είναι γνωστό και η λύση δεν θα έρθει, αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση για εκδημοκρατισμό και προσαρμογή στους κανόνες δικαίου. Για την ώρα, παρακολουθούμε τη μία συγκάλυψη μετά την άλλη και έτσι έρχεται η μία φρίκη μετά την άλλη.

Ίσως έχει νόημα να αναρωτηθεί κανείς αν ένα κράτος που παρανομεί, μπορεί να διαμορφώσει τους όρους λειτουργίας μιας ευνομούμενης δημοκρατικής πολιτείας. Αν, δηλαδή, το δόγμα «τάξη και ασφάλεια» που με ενθουσιασμό εφαρμόζει η κυβέρνηση, μπορεί να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα την ώρα που οι φύλακες της τάξης λειτουργούν οι ίδιοι σαν εγκληματίες. Ίσως έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία να δει κανείς γιατί τον Δεκέμβρη του 2008 δημιουργήθηκε μια γενιά σκληρών αντιεξουσιαστών, που κατέληξαν στην τρομοκρατία και γιατί τώρα, το πιθανότερο, φτιάχνεται η επόμενη.

Οι βασανισμοί συλληφθέντων απαγορεύονται. Στην περίπτωσή μας, όχι απλώς επιτρέπονται, αλλά ενθαρρύνονται με την πολιτική κάλυψη που τους παρέχεται. Το μόνο που δεν επιτρέπεται είναι να καταγγέλλει ο Guardian ότι ελληνικά κρατητήρια λειτουργούν σαν κολαστήρια με θύματα πάντα συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, δηλαδή πλην ακροδεξιών και κατά προτίμηση όταν πρόκειται για μετανάστες και αναρχικούς. Μια αστυνομία που λειτουργεί με όρους βεντέτας και ψυχολογία συμμορίας, παράγει ανομία. Μια αστυνομία που συμπεριφέρεται με μίσος, γεννά μίσος.

Η χώρα μας έχει καταδικαστεί πολλές φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων για βασανισμούς, ιδιαίτερα αλλοδαπών. Στην πραγματικότητα, όποιος βρίσκει το κουράγιο να προσφύγει, δικαιώνεται. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με την προσβολή της προσωπικότητας, διασύρουν στις εκθέσεις τους το ελληνικό κράτος. Ποιος ασχολείται; Και ποιος τιμωρείται;

Αυτοί που χτύπησαν τους συλληφθέντες για τη ληστεία στην Κοζάνη, ήξεραν πολύ καλά ότι δεν κινδυνεύουν. Κανένας προϊστάμενος δεν πρόκειται να τους ελέγξει, κανένα ισχυρό ΜΜΕ δεν πρόκειται να ζητήσει επιτακτικά την τιμωρία τους, κανένας υπουργός δεν θα δυσκολευτεί να κοιμηθεί το βράδυ, κανένας συνάδελφός τους δεν πρόκειται να τους γυρίσει την πλάτη. Εάν διέτρεχαν τον κίνδυνο να λογοδοτήσουν, προφανώς θα έλεγχαν τα συμπλέγματα και τα απωθημένα τους. Πολύ πρόσφατα, άλλωστε, δικαιώθηκαν οι αστυνομικοί-πρωταγωνιστές της «ζαρντινιέρας». Οι περισσότεροι αθώοι και δύο με μικροποινές. Ο Κύπριος Αυγουστίνος Δημητρίου, που ξυλοκοπήθηκε ως φοιτητής με βάναυσο τρόπο, προσπαθούσε έξι ολόκληρα χρόνια να πετύχει την τιμωρία των δραστών που του σημάδεψαν τη ζωή. Τελικά έχασε και δήλωσε ότι δεν θέλει να ξαναέρθει στην Ελλάδα. Έχει δίκιο.

 

Πηγή: metarithmisi.gr

07:09, 05 Φεβ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118828

Άνθρωποι που δίνουν εντολές, που βιαιοπραγούν ή που απλά παρακολουθούν -ως συνένοχοι- βασανισμό κρατουμένων, είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες που χρήζουν μακράς ψυχολογικής υποστήριξης. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει πρώτα απ” όλα να το αναγνωρίσουμε, και όχι να τους προστατεύουμε με το να κωφεύουμε… Η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, μιλά με την δημοσιογράφο και σύμβουλο ψυχικής υγείας Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, θέτοντας το ζήτημα των παράνομων διώξεων, των βασανισμών, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και κάθε βίας – κακοποίησης, στον πυρήνα της φασιστικοποίησης της κοινωνίας μας.

Ελ.Ν.: Πιθανώς, η συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν μια ατυχής παραποίηση. Προσπάθησαν να παραποιήσουν και να καλύψουν το έγκλημά τους αλλά συγχρόνως και να το δείξουν.

Κρ.Π.: Μήπως να το επιδείξουν;

Ελ.Ν.: Είναι το θράσος. Υπάρχει ένα θράσος μέσα σε μία ανάλογη πράξη, όπως και μια επίδειξη ισχύος:

«Καλύπτω αυτό που έχω κάνει, αλλά όχι τόσο ώστε να μη το δεις. Πρέπει και να το δεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι εγώ είμαι ο ισχυρός. Και έχω την ισχύ, και να σου κάνω κακό, και να το καλύψω, και να το αφήσω να φανεί. Άρα, εγώ έχω τον έλεγχο».

Είναι μία επίδειξη ισχύος και ελέγχου.

Κρ.Π.: Όχι μόνο στους δράστες, αλλά και στους απλούς πολίτες, ώστε π.χ. να σοκαριστούν και να φοβηθούν;

Ελ.Ν.: Βεβαίως, είναι σοκαριστικό, γιατί η πράξη μπορεί να είναι αξιόποινη, αλλά ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα μιας έντιμης δίκης.

Αυτό, λοιπόν, το δικαίωμα, καταστρατηγείται σταθερά, γενικά από την ανθρωπότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι… άλλη μια φορά, που καταστρατηγούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα του καθενός να δικαστεί και να καταδικαστεί, ή οτιδήποτε, για την πράξη που έχει κάνει.

Λοιπόν, η βία, έχει γεννηθεί με τον άνθρωπο. Αυτό είναι το σοκαριστικό. Το πόσο ο άνθρωπος ορμάει στον άλλον άνθρωπο για να τον ελέγξει και να τον νικήσει κατά κράτος.

Σε μια παλιότερη συνέντευξη που σου έχω δώσει, το έχω τονίσει αυτό: Ότι, δεν αρκεί να νικηθεί ο αντίπαλος. Πρέπει να καταστραφεί! 

Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο, ως πολύ άγριο θηρίο. Αντίθετα στα θηλαστικά, που ζουν σε αγέλες, ο ισχυρός καλεί σε μάχη τον αντίπαλο, κι αν ο αντίπαλος πέσει και κάνει μια πράξη υποταγής, ο άλλος υποχωρεί και είναι ο νικητής. Η αγέλη τον ανακηρύσσει νικητή. Δεν χρειάζεται να τον καταστρέψει!  Αντίθετα, ο άνθρωπος, δεν σταματάει πουθενά!

Κρ.Π.: Ο άνθρωπος γεννά τη βία, αλλά, ο άνθρωπος γεννά και τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Ελ.Ν.: Και τα καταστρατηγεί επίσης…

Κρ.Π.: Επίσης γεννά τους νόμους, τη δικαιοσύνη, που θέτουν τις βάσεις του τρόπου συνύπαρξης. Όταν το ίδιο το κράτος, δεν λαμβάνει υπόψιν του τους νόμους που το ίδιο έθεσε και υποτίθεται υπηρετεί, και τους καταργεί με ανάλογες επιδείξεις εγκληματικής βίας, τότε, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι η γενίκευση της βίας. Δηλαδή επιστρέφουμε στις σπηλιές… ξανά.

Ελ.Ν.: Ή μπαινοβγαίνουμε στις σπηλιές. Δεν γυρνάμε πίσω. Μπαινοβγαίνουμε.

Ο πολιτισμός, είναι προϊόν των ολίγων. Οι λίγοι παράγουν πολιτισμό. Οι περισσότεροι, παράγουν καταστρατήγηση του πολιτισμού και βία. Οπότε, υπάρχει ένα συνεχές πήγαινε-έλα στις… σπηλιές! Κάποιοι πηγαινοέρχονται, κάποιοι έχουν αποφασίσει να βγουν, και άλλοι μένουν. Πολύς κόσμος, όμως, πηγαινοέρχεται…

Και η βία, είναι αυτό που είδαμε, το οποίο είναι το απόγειο της βίας, αλλά είναι και η κακοποίηση των παιδιών, είναι η κακοποίηση των γυναικών, είναι οι προσβολές, είναι οι ύβρεις, πράξεις πολιτικών, πολιτών…

Κρ.Π.: Και η εξαθλίωση…

Ελ.Ν.: Η εξαθλίωση, και τόσα άλλα. Και αυτή τη στιγμή, το βλέπουμε και ωμά, όπως λες, με αυτό το γεγονός των βασανισμών.

Με την κακοποίηση, γίνεται η καταστρατήγηση του φυσικού ορίου που είναι το σώμα μας. Έκει βρίσκεται και η συνειδητοποίηση, ότι είναι ένας Άλλος άνθρωπος.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Ελ.Ν.: Δηλαδή, το σώμα του καθενός για τον οποιονδήποτε, είναι ο Άλλος. Είμαστε άλλοι, διαφορετικοί. Στους βασανισμούς καταργείται αυτό το φυσικό όριο, ότι δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με έναν άλλον άνθρωπο που έχει δικαιώματα, που έχει την δική του ύπαρξη, που έχει τη ζωή του. Δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν. Δεν υπάρχει σεβασμός στην ύπαρξη του Άλλου!

Κρ.Π.: Οι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να μην αναγνωρίζουν την ύπαρξη του Άλλου, ασκώντας οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης, δηλαδή βίας, τί άνθρωποι είναι;

Ελ.Ν.: Οι βασανιστές, είναι άνθρωποι, φυσικά, που δεν έχουν κανένα όριο. Μιλάμε για παθολογία. Είναι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, σαδιστές, και δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό. Ο άνθρωπος ο οποίος χτυπάει, βασανίζει, κακοποιεί, δεν έχει κανένα φραγμό. Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία βία δεν είναι καλή, ωφέλιμη, χρήσιμη…

Κρ.Π.: Εκτός αν είναι άμυνα…

Ελ.Ν.: Ακριβώς.

Επίσης, όταν κάποιος κακοποιεί, π.χ. ένας άντρας μια γυναίκα, ή ένας ενήλικος ένα παιδί, κλπ., ή όταν κακοποιούν συλληφθέντες και φυλακισμένους, ή ανθρώπους στο δρόμο…

Κρ.Π.: … που γενικά, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους…

Ελ.Ν.: …ακριβώς… σημαίνει, ότι αυτός που κακοποιεί έχει παθολογία. Και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε ανάλογες περιπτώσεις ανθρώπων. Σαν ανθρώπους, οι οποίοι πο-τέ δεν είχαν όρια, που σαφέστατα ανήκουν σε κατηγορία ψυχικής διαταραχής, και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Κρ.Π.: Και οι οποίοι βρίσκονται και σε διάφορες θέσεις, π.χ. στην αστυνομία…

Ελ.Ν.: Στην αστυνομία, και σε θέσεις εξουσίας. Σε μια άλλη περίπτωση θα μπορούσε να είναι ο μπαμπάς ενός παιδιού, ή ο άντρας μιας γυναίκας, ή ένας νέος που χτυπάει έναν γέροντα.

Κρ.Π.: Ο άνθρωπος που δεν έχει όρια, τι σχέση μπορεί να έχει με κάθε μορφή εξουσίας;

Ελ.Ν.: Αμφισβητεί οποιαδήποτε εξουσία. Δεν υπάρχει. Την παίρνει μόνος του. Είναι αυτός η εξουσία. Την ενδύεται και την υποδύεται την εξουσία.

Είναι ο ίδιος, η απόλυτη εξουσία, και μάλιστα η αυταρχική εξουσία. Δηλαδή: Θα κάνεις ότι λέω εγώ.
Γι’ αυτό και είπα πριν, ότι δεν αναγνωρίζει τον Άλλον ως ύπαρξη. Ο Άλλος είναι το υποχείριό του, είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ότι θέλει ο ίδιος.
Οπότε, δεν έχει ενδοβάλει κανένα πρότυπο ιεραρχίας, ένας τέτοιος άνθρωπος, ούτε κανένα πρότυπο ύπαρξης του Άλλου. Είναι μόνος του, και ο άλλος είναι εκεί για να εξυπηρετήσει τις διαθέσεις του. Ως εκ τούτου, μπορεί να τον παραβιάσει, να τον βιάσει, να τον κακοποιήσει και να τον σκοτώσει. Γι’ αυτό, μιλάμε για μεγάλη ψυχοπαθολογία.

Κρ.Π.: Δηλαδή χρειάζονται…

Ελ.Ν.: Αυτοί οι άνθρωποι χρήζουν ψυχολογικής βοήθειας, μακρόχρονης βεβαίως, για να γίνει επανεκπαίδευση σε βασικές αρχές, πάνω στο πως μπορεί να ζει ένας άνθρωπος μέσα σε κοινότητα. Διότι έχουν καταστρατηγήσει αυτό ακριβώς: Την συμβίωση, την συνύπαρξη.

Δεν υπάρχει εγγεγραμμένη, σ’ αυτούς τους ανθρώπους, η συνύπαρξη…

Κρ.Π.: Εκτός από αυτούς τους ανθρώπους που ασκούν βία και κάθε είδους κακοποίηση(η οποία είναι φασισμός, διότι φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός)…

Ελ.Ν.: Βεβαίως…

Κρ.Π.: …οι οποίοι όπως είπες, χρήζουν ψυχολογικής βοηθείας, υπάρχουν και οι άλλοι, που αδιαφορούν(και η αδιαφορία επίσης είναι φασισμός). Αυτοί οι άνθρωποι που αδιαφορούν, δεν χρήζουν βοηθείας, επίσης;

Ελ.Ν.: Η απάθεια, δεν είναι αρετή. Η απάθεια, είναι επίσης διαταραχή. Και αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο νου μας. Και γι’ αυτό, με ότι μέσα διαθέτει ο καθένας από μας, θα πρέπει να δίνουμε τον αγώνα μας, ενάντια στη βία, απ’ όπου κι αν βρισκόμαστε. Κι αυτό πρέπει να το έχουμε καλά στο νου μας.

Κρ.Π.: Αυτό για να το κάνουμε, πρέπει πρώτα να έχουμε επίγνωση τι σημαίνει βία… Γιατί κάποιοι το αντιλαμβάνονται, μόνον όταν…

Ελ.Ν.: … χτυπήσει την πόρτα τους.

Κρ.Π.: Ούτε και τότε. Εφόσον, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, παραβιάζεται κατ’ εξακολούθησιν το Σύνταγμα(πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, επιβολή επιτάξεων εργαζομένων, στάση εργασίας δημοσίων δικαστικών λειτουργών), διώκονται άνθρωποι που έχουν καταθέσει κοινωνικό έργο για δεκαετίες, όπως η Κατερίνα Μάτσα, η υπεύθυνη του 18Άνω, διώκονται άνθρωποι που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τόσα άλλα… Κι όμως, κάποιοι, μόνον, από την κοινωνία, το αντιλαμβάνονται. Μοιάζει, ο κόσμος –στην καλύτερη περίπτωση- να μην διαθέτει το κριτήριο του τι σημαίνει βία, ή –στην χειρότερη- αδιαφορούν γι αυτό ή πιστεύουν ότι δεν τους αφορά. Τί περιμένουν να δούνε για να το καταλάβουν; Νεκρούς;

Ελ.Ν.: Ακόμη και τότε, θα υπάρξουν άνθρωποι, πάρα πολλοί που θα είναι απαθείς. Συνεργοί! Γιατί με την απάθεια, γίνεσαι συνεργός στο έγκλημα. Και αυτό θα πρέπει να το ακούσουμε όλοι μας. Υπάρχουν οι βίαιοι, αλλά και οι συνεργοί της βίας, όλοι αυτοί, που είναι οι απαθείς!

Ας θυμηθούμε πριν κάποια χρόνια, που μετέδιδε το CNN, σκηνές από τον πόλεμο στο Ιράκ και οι άνθρωποι έπαιρναν τα ποπ κορν και καθόντουσαν και βλέπαν τον πόλεμο στο Ιράκ, σα να ήταν σήριαλ. Εκατομμύρια άνθρωποι, παρακολουθούσαν το σήριαλ… του πολέμου.

Πότε ανεβαίνουν οι ακροαματικότητες στις τηλεοράσεις; Όταν υπάρχει αίμα, όταν υπάρχει βία, κι όταν αισθάνονται ασφαλείς οι άλλοι, μέσα στο σπιτάκι τους, γιατί δεν συμβαίνει στους ίδιους, αλλά συμβαίνει σε κάποιους άλλους! Και σχολιάζουνε: Καλώς τους κάνουνε, ή κακώς τους κάνουνε. Αλλά; Δεν κινούνται! Γι αυτό λέω, ότι η απάθεια δεν είναι αρετή. Είναι συνενοχή!

Κρ.Π.: Και στις μέρες μας η απάθεια είναι στο απόγειό της, γιατί ακριβώς μέσω της τηλεόρασης, οι άνθρωποι έχουν γίνει ενεργοί τηλεθεατές, είναι κατά πλειοψηφία αδρανοποιημένοι, δηλαδή, κυρίως ενδιαφέρονται να μάθουν «Τί έγινε;» αλλά δεν αναρωτιούνται, «Τί μπορώ να κάνω εγώ, γι’ αυτό που έγινε, ως πολίτης; Πώς μπορώ να αντιδράσω, να πράξω, να συμμετέχω σ’ αυτό που γίνεται; Ή πώς μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος κάτι να γίνει;». Και τέλος «Τί ευθύνη έχω εγώ, γι αυτό που συμβαίνει;»

Ελ.Ν.: Και υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αποδιοργάνωση στον συνδετικό, κοινωνικό ιστό. Οι άνθρωποι απομονώνονται!

Γι αυτό και εμείς οι ψυχολόγοι, λέμε(κι όχι μόνον εμείς, και άλλοι) ότι χρειάζεται να γίνει ενίσχυση των κοινωνικών ομάδων: Σε γειτονιές, σε θεραπευτικές ομάδες, σε ομάδες αλληλεγγύης, σε ομάδες κοινωνικής δράσης. Να ενισχυθούν οι κοινωνικοί ιστοί!

Αυτό που συμβαίνει σ’ αυτά τα παιδιά, μπορεί να συμβεί και σε μας! Είναι αξιόποινη πράξη, η πράξη τους, να δικαστούν, αλλά όχι να κακοποιηθούν! Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αποδώσει δικαιοσύνη. Υπάρχουν άνθρωποι εξειδικευμένοι στο να αποδώσουν δικαιοσύνη, και κει πρέπει να απευθυνθούμε.

Κρ.Π.: Οι οποίοι(κάποιοι από αυτούς τουλάχιστον), καταστρατηγούν το Σύνταγμα και αυθαιρετούν –και άρα ασκούν βία και κακοποίηση, δηλ. διαπράττουν αξιόποινες πράξεις, και εγκλήματα- από θέση εξουσίας, επίσης…

Ελ.Ν.: Έτσι είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρουμε εμείς το δικαίωμα να αποδώσουμε δικαιοσύνη, γιατί τότε καταστρέφεται η συνύπαρξη στις κοινότητες.

Κρ.Π.: Μα, έχει καταστραφεί ήδη, με αυτά που γίνονται…

Ελ.Ν.: Συμφωνώ.

Κρ.Π.: Οι νέοι είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, είναι ο καθρέφτης μας…

Ελ.Ν.: Και ο ένας καταπατά το δικαίωμα του άλλου. Όπως αυτά τα παιδιά πήγαν να κλέψουν… αξιόποινη η πράξη, που σημαίνει ότι εκεί έχει γίνει μια ρωγμή μέσα τους, ως προς την ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.

Κρ.Π.: Κάποιοι ήταν φίλοι με τον δολοφονημένο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο…

Ελ.Ν.: Οπότε λες, ότι έχουν πολύ θυμό μέσα τους και αδικία, κλπ. Αυτό, όμως δεν είναι μέσον… να κλέψουν για να εκδικηθούν…

Η εκδίκηση γεννά βία, η βία γεννά βία, κλπ. Όπως, λοιπόν, και αυτοί έχουν μια ρωγμή σε σχέση με την συνύπαρξή τους με τους άλλους ανθρώπους, και τους όρους και τα όρια και τους κανόνες που διέπουν ένα σύστημα, έτσι και άλλοι -ακόμα χειρότερα!- αναλαμβάνουν να αποδώσουν το δικό τους δίκιο με τον δικό τους τρόπο, που επίσης καταστρατηγούν, ακόμη περισσότερο, κακοποιώντας.

Και το αδίκημα στοιβάζεται το ένα πάνω στο άλλο!  Δεν βγαίνει έτσι τίποτα!

Κρ.Π.: Και μπορεί, μετά, κάποιοι να θέλουν να εκδικηθούν…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. Μία βεντέτα η οποία δεν έχει τέλος… Και μετά μπορεί να θέλουν οι γονείς να εκδικηθούν τους αστυνομικούς, κλπ. Δεν θα τελειώσει πουθενά.

Κρ.Π.: Η δήλωση ενός από τους βασανισμένους συλληφθέντες ήταν ότι θεωρώ τον εαυτό μου αιχμάλωτο πολέμου… Κι ένας από τους πατεράδες είπε ότι αν πάθει κάτι το παιδί μου θα…

Ελ.Ν.: Οπότε, μέσα από όλο αυτό που συμβαίνει, έχουμε γίνει ένα έθνος το οποίο οι μισοί κυνηγάνε τους άλλους μισούς, ή βρίζουν, προσβάλλουν, καταδιώκουν, κακοποιούν… Και αυτό δεν θα μας οδηγήσει πουθενά! Και οι υπόλοιποι, παρακολουθούν! Και οι λίγοι, αντιδρούν…
Δεν αρκεί οι γονείς και η κοινωνία να μεγαλώνουν τα παιδιά και να τους παρέχουν όλα τα αναγκαία. Πρέπει να τους εμφυσήσουν και αρετές, όπως τον σεβασμό του Άλλου, τα όρια, και τη συμμετοχή στον πολιτισμό και την εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουν ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές πράξεις, δηλαδή να ασκούν βία, αλλά να μην μένουν και απαθείς σ” αυτήν!

Κρ.Π.: Κάποτε στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι του πνεύματος βρίσκονταν μέσα στα δρώμενα, έπαιρναν θέση, συμμετείχαν ενεργά. Αντιδρούσαν. Τώρα, ούτε και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει κατά πλειοψηφία επίσης… Δεν έμενε σπίτι του ο Σωκράτης, για παράδειγμα, να μελετήσει και να παράγει έργο… Ήταν καθημερινά στην Αγορά, στη διδασκαλία, με τους μαθητές του, κλπ.

Ελ.Ν.: Η Αγορά, σήμερα, είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό, το διαδίκτυο. Αυτό που κάνετε εσείς, είναι μία Αγορά. Όπου συναντιούνται άνθρωποι και συνομιλούν, και υπάρχουν και άλλοι χώροι που γίνεται. Γίνεται, λοιπόν, αλλά όχι στο βαθμό που θα θέλαμε. Αλλά υπάρχει. Κι αυτό πρέπει να ενισχυθεί.  Και εσύ, είσαι μία από αυτούς που το κάνουνε, και όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό.

Κρ.Π.: Αυτόν τον τρόπο μας τον έδειξαν από τότε, εκείνοι οι άνθρωποι…

Ελ.Ν.: Βέβαια και στην αρχαία Αθήνα, μαζί με την Αγορά, υπήρχαν και όλες αυτές οι αποικίες, γιατί υπήρχαν στρωματώσεις στο λαό, κι άλλοι ήταν δούλοι, κι άλλοι ήταν γνήσιοι πολίτες Αθηναίοι. Όπως και στα σπίτια, οι γυναίκες έμεναν μέσα. Δεν είχαν δικαίωμα να βγουν.

Θέλω να πω, ότι ο άνθρωπος, εξελίσσεται, αργά!

Κρ.Π.: Πολύ αργά…

Ελ.Ν.: Πάρα πολύ αργά. Και σε κάθε κοινωνία θα βρούμε την παθολογία, την αδικία και τη βία. Αλλά, υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι επαγρυπνούν, είναι εκεί, και προσπαθούν να αρθρώσουν έναν προσωπικό λόγο, ενάντια σ’ όλο αυτό, απ’ όποια πλευρά κι αν έρχεται. Είτε έρχεται από ένα παιδί, είτε από έναν μεγάλο.

Κρ.Π.: Το γεγονός, ότι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, κατέχουν θέσεις εξουσίας, είτε εκτελεστικής, είτε οποιασδήποτε άλλης, πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Ελ.Ν.: Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε την παθολογία! Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ότι πρώτα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία. Ότι κάποιος είναι διαταραγμένος! Κι όχι να λέμε, ότι είναι θυμωμένος, είτε ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς από τη θέση που βρίσκεται…

Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία του καθενός! Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Και να μην προστατεύεται, ούτε από αξιώματα, ούτε από τίποτα, ως προς την αναγνώριση της παθολογίας.

Αφού αναγνωριστεί η παθολογία, θα πρέπει μετά να ονοματιστεί. Να πούμε, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ψυχοπαθητικός. Είτε είναι πολιτικός, είτε είναι… κοινός θνητός. Ή να πούμε ότι είναι κακός. Ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αυτό συζητάμε.

Αφού αναγνωρίσουμε, κι αφού ονοματίσουμε θα πρέπει να περνάμε και σε μία καταγγελία του φαινομένου.

Κρ.Π.: Δεν είναι μόνο αυτοί που βασάνισαν, είναι και αυτοί που δώσαν εντολή, είναι και αυτοί που…

Ελ.Ν.: …και αυτοί που κωφεύουν! Δηλαδή, υπάρχουν πολλές συμμετοχές στο δράμα. Είναι αυτός που δίνει την εντολή, όπως λες, είναι ο άλλος που περνά στην πράξη, και ο άλλος που το παρακολουθεί.

Κρ.Π.: Όλη αυτή, είναι μία παθολογική κατάσταση…

Ελ.Ν.: Ε, ναι! Είναι μία κατάσταση διαταραγμένη.

Κρ.Π.: Να το πούμε πάλι καθαρά, λοιπόν: Τι είδους παθολογία έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βασανίζουν καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα, από όποια θέση και αν το κάνουν: Δίνοντας εντολή, περνώντας στην πράξη, ή παρακολουθώντας ή αδιαφορώντας;

Ελ.Ν.: Όπως είπα, είναι ψυχοπαθητικοί άνθρωποι. Είναι μία διαταραχή, που δεν αναγνωρίζει όρια! Δεν έχεις όριο, σε αυτή τη διαταραχή. Κι αναλαμβάνει να αποδώσει το δίκαιο με δικό της τρόπο, αυτή η κατηγορία ανθρώπων, μέσα από εκδίκηση και επιθετικότητα, δηλαδή τον θυμό τον στρέφει σε επιθετικότητα και βία.

Περνά σε πράξη βίας, δηλαδή, ο ψυχοπαθητικός. Θυμωμένοι μπορεί να είμαστε όλοι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα επιτεθούμε.

Κρ.Π.: Αυτό όμως, είναι από μόνο του τρομοκρατία.

Ελ.Ν.: Είναι τρομοκρατία. Ναι. Αυτοί οι άνθρωποι, είναι τρομοκράτες! Είναι ιεροεξεταστές και τρομοκράτες, και είναι επικίνδυνοι. Και γι αυτό λέω, ότι θα πρέπει και να τους αναγνωρίζουμε και να τους ονοματίζουμε.

Κρ.Π.: Και δεν μπορούν να… προστατεύουν πολίτες, ούτε να αποδίδουνε δικαιοσύνη…

Ελ.Ν.: Μόνο τους νόμους της ζούγκλας μπορούν να αποδώσουνε!-

16:07, 03 Φεβ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/118703

Το κτηνώδες πρόσωπο της αστυνομικής βίας που κυριολεκτικά αποτυπώθηκε στα κορμιά τους αποκαλύπτουν οι 15 συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας της 30ης Σεπτεμβρίου 2012 στις μηνύσεις που κατέθεσαν σε βάρος των βασανιστών τους, εγκαλώντας τους για βαρύτατα κακουργήματα. Της Ε. Λαζαρίδου.

Παρά τις λοιδωρίες του υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια, παρά την αχαρακτήριστη στάση του να εμφανίζεται γνώστης των στοιχείων της δικογραφίας προτού καν οι δικηγόροι την πάρουν στα χέρια τους, παρά τους λεονταρισμούς του ότι θα μηνύσει τάχα την εφημερίδα «Guardian» που αποκάλυψε τους βασανισμούς μέσα στη ΓΑΔΑ, οι 15 συλληφθέντες με τον πλέον επίσημο τρόπο επιμένουν στις καταγγελίες τους και ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων.

Στις πολυσέλιδες μηνύσεις που κατέθεσαν, οι συλληφθέντες δίνουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τόσο για τις συνθήκες της σύλληψής τους στους δρόμους πέριξ του Αγ. Παντελεήμονα αλλά κυρίως για όσα υπέστησαν μέσα στη ΓΑΔΑ, τα οποία σύμφωνα με τους δικηγόρους τους στοιχειοθετούν μέχρι κεραίας την κατηγορία για βασανισμούς και βαριές σωματικές βλάβες. Ζητούν μάλιστα την κατ” αντιπαράσταση εξέταση με τους αστυνομικούς που τους συνέλαβαν, δηλώνοντας έτοιμοι να τους αναγνωρίσουν.

«Κομμούνια θα σας κάνουμε σαπούνια»

Με αλύπητα χτυπήματα στα χέρια, στα πόδια και στο κεφάλι οι αστυνομικοί ακινητοποίησαν τη μοτοπορεία εκείνο το βράδυ. «Ένας άλλος αστυνομικός, όπως ήμουν πεσμένο κάτω, ήρθε από πάνω μου και με χτύπησε με το γόνατό του στο στήθος με αποτέλεσμα να μου κοπεί η αναπνοή. Παρόλο που δεν μπορούσα να αναπνεύσω, εξακολουθούσε να με πιέζει με το γόνατο, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν να με χτυπούν στα πόδια και ειδικότερα στα καλάμια και στις γάμπες. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να τους δώσω να καταλάβουν ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω, αλλά μόλις το συνειδητοποίησαν έσπευσαν να μου κλείσουν τη ζελατίνα του κράνους, με αποτέλεσμα να βρεθώ σε ακόμα πιο δύσκολη θέση, και ξεκίνησε ένας νέος γύρος χτυπημάτων μεγάλης έντασης. Μου πέρασαν χειροπέδες, ενώ επιδεικτικά μου έσπασαν τη ζελατίνα του κράνους μου, “για να πάρω ανάσα…” όπως μου είπαν». Έτσι περιγράφει τη σύλληψή του στη μήνυση ένας από τους συλληφθέντες, ενώ εξίσου συγκλονιστικές είναι και οι περιγραφές των υπολοίπων.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «καθ” όλη τη διάρκεια των βιαιοπραγιών εναντίον μου, οι αστυνομικοί βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση: με έβριζαν και έκαναν σχόλια που μαρτυρούσαν την ακροδεξιά πολιτική τους τοποθέτηση, όπως “προδότη θα σε γαμήσουμε!”, “η ώρα που θα σας ξεκοιλιάσουμε στους δρόμους είναι κοντά!”, “θα σου γαμήσουμε τη μάνα και τον πατέρα!” και “κομμούνια θα σας κάνουμε σαπούνια’!» Σε όλη τη διάρκεια της επιχείρισης δε, η μόνη έγνοια των αστυνομικών ήταν να τσακίσουν τους διαδηλωτές «χωρίς να αφήσουν σημάδια…».

«Θα σε φτιάξουμε αναρχοάπλυτε…»

Εξίσου οδυνηρή ήταν για τους διαδηλωτές και η μεταφορά τους με περιπολικά στη ΓΑΔΑ: «Ο 4ος εξ ημών μεταφέρθηκα με το ίδιο περιπολικό με τον 5ο εξ ημών και τότε ένας αστυνομικός που βρισκόταν ήδη στο περιπολικό έβγαλε από τη ζώνη του ένα αναισθητικό σπρέι και μας ψέκασε. Μέσα στο περιπολικό αντιλήφθηκα ότι αιμορραγούσα στο κεφάλι και στο σώμα και ζητήσαμε να με πάνε στο νοσοκομείο. Ο οδηγός μου απάντησε ότι δεν χρειάζεται κι ότι θα με έβλεπε γιατρός στη ΓΑΔΑ, εγώ επέμεινα και τότε μου είπε “σκάσε, μου έχεις σπάσει τ” αρχίδια, χέστηκα αν πεθάνεις, αυτά να τα σκεφτόσουν πριν βγεις να κάνεις τον μάγκα'»…

Ό,τι όμως κι αν είχε προηγηθεί, δεν συγκρίνεται με όσα πέρασαν οι διαδηλωτές με το που διάβηκαν το κατώφλι της ΓΑΔΑ: «Μας κράτησαν για κάποια ώρα με τις χειροπέδες και μετά μας οδήγησαν προς τις τουαλέτες για σωματικό έλεγχο. Ο 4ος εξ ημών υποχρεώθηκα από τους δύο συνοδούς μου στο περιπολικό να βγάλω όλα τα ρούχα μου και να κάνω βαθύ κάθισμα με μοναδικό σκοπό την ταπείνωση και τον εξευτελισμό μου, ενώ ο 5ος εξ ημών αρνήθηκα να υποβληθώ σε αυτήν την ταπεινωτική διαδικασία με αποτέλεσμα να δεχθώ απειλές και εξυβρίσεις. Μου είπαν, “σημείωσέ τον και θα σε φτιάξουμε μετά, θα δεις τι θα πάθεις αναρχοάπλυτε'»…

Συνοπτικά η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που υπέστησαν οι συλληφθέντες στη ΓΑΔΑ περιγράφεται στη μήνυση ως εξής:

- Συστηματικά και παρατεταμένα χτυπήματα στο κεφάλι και σε ευαίσθητα σημεία του σώματος που επέφεραν πολλαπλές σωματικές βλάβες

- Λόγω και έργω προσβολές της αξιοπρέπειάς μας

- Απειλές για τη ζωή και τη σωματική μας ακεραιότητα

- Άρνηση μεταγωγής μας σε νοσοκομείο παρά τον εμφανή τραυματισμό κάποιων από εμάς

- Στέρηση νερού και τροφής για αρκετές ώρες

- Στέρηση ύπνου με τη χρήση φακών, laser και εναλλαγής ψύξης – θέρμανσης

 Η ώρα της δικαιοσύνης

Χρησιμοποιώντας της διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας αλλά και της διεθνούς νομολογίας, οι συνήγοροι των συλληφθέντων κάνουν λόγο για κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 137Α του Ποινικού Κώδικα που αναφέρει: «Υπάλληλος ή στρατιωτικός, στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη ή η ανάκριση ή η εξέταση αξιόποινων πράξεων… ή η φύλαξη ή επιμέλεια κρατουμένων τιμωρείται με κάθειρξη, εάν υποβάλει σε βασανιστήρια κατά την εκτέλεση αυτών των καθηκόντων πρόσωπο που βρίσκεται στην εξουσία του με σκοπό: α) να αποσπάσει από αυτό ή από τρίτο πρόσωπο ομολογία, κατάθεση, πληροφορία, ή δήλωση ιδίως αποκήρυξης ή αποδοχής πολιτικής ή άλλης ιδεολογίας, β) να τιμωρήσει, γ) να εκφοβίσει αυτό ή τρίτα πρόσωπα.

Με την ίδια ποινή τιμωρείται ο υπάλληλος ή στρατιωτικός που με εντολή των προϊσταμένων του ή αυτοβούλως σφετερίζεται τέτοια καθήκοντα και τελεί τις πράξεις του προηγούμενου εδαφίου. Βασανιστήρια συνιστούν κάθε μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης επικίνδυνης για την υγεία ή ψυχικού πόνου ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη, καθώς και κάθε παράνομη χρησιμοποίηση… φυσικών ή τεχνικών μέσων με σκοπό να κάμψουν τη βούληση του θύματος». Επίσης κάνουν λόγο και για παραβίαση του άρθρου 308 παρ. 1 του Π.Κ. για βαριές σωματικές βλάβες, ενώ εγκαλούν τους αστυνομικούς για κατάχρηση εξουσίας.

Ωστόσο, το πιο ισχυρό νομικό όπλο που έχουν στα χέρια τους δεν είναι άλλο από την ποινική δίωξη που ζήτησε να ασκηθεί σε βάρος των βασανιστών αστυνομικών, ο ίδιος ο ανακριτής της υπόθεσης, ενώπιον του οποίου είχαν απολογηθεί οι συλληφθέντες. Αναγνωρίζοντας ουσιαστικά όλους τους ισχυρισμούς των ξυλοδαρμένων ανθρώπων που είχε μπροστά του, ο ανακριτής Κώστας Πρωτονοτάριος είχε ζητήσει τη δίωξη των βασανιστών για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη από κοινού, κατά συρροή τετελεσμένη και σε απόπειρα, επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού κατά συρροή, οπλοφορία και οπλοχρησία…

Πηγή: Η Αυγή 

Posted: Φεβρουαρίου 3, 2013 in Uncategorized

Originally posted on Crystalia Patouli --------------:

Les Echos: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας. Του Γιάννη Μακριδάκη

08:03, 13 Μαρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/87719

«Απευθύνομαι σε σας ως τελευταία ελπίδα αναμένοντας την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αλλά και των ανθρωπιστικών σας αισθημάτων και την αντίδρασή σας με κείμενα αλλά και κινήματα, για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη, η οποία, με απαρχή την Ελλάδα, κινείται ολοταχώς προς διακυβέρνηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα» η Les Echos, μία από τις μεγαλύτερες καθημερινές οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, που εκδίδεται από το 1908 στο Παρίσι, δημοσίευσε πρώτη, χθες, την ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας» που υπογράφει ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκηςκαι η οποία έχει αποσταλεί προς δημοσίευση σε Μέσα Ενημέρωσης, Ημερήσιου, Περιοδικού και Ιντερνετικού Τύπου της Γαλλίας.

«Αξιότιμοι Γάλλοι συμπολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση,

απευθύνομαι σε σας όχι μόνο λόγω της Δημοκρατικής σας παράδοσης και των αγώνων σας για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και λόγω του ότι η…

View original 2.021 more words

Posted: Φεβρουαρίου 3, 2013 in Uncategorized

Originally posted on Crystalia Patouli --------------:

00:29, 28 Μαρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89356

«Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης» η «Les Echos»*, μία από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή του έλληνα συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκηπρος τους Ευρωπαίους, με τίτλο: «Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας», γνωστοποιώντας τις συνθήκες των πολιτικών ανάπτυξης που η Ευρώπη σχεδιάζει – εφαρμόζει αρχικά στη χώρα μας, ζητώντας την αντίδραση τους. H επιστολή έχει μεταφραστεί από εθελοντές στα Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά και έχει σταλεί στον Ευρωπαϊκό Τύπο.

«Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,

απευθύνομαι σε σας και κυρίως σε όσους έχουν κατά καιρούς επισκεφθεί την Ελλάδα, έχουν αγαπήσει το ελληνικό τοπίο και τον ελληνικό πολιτισμό, για να σας ενημερώσω σχετικά με τα καταστροφικά σχέδια που υλοποιεί συντονισμένα η ηγεσία της Ευρώπης στην πατρίδα μου, σε συνεργασία με πολυεθνικές…

View original 4.292 more words

09:00, 31 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118335

Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί […] Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του ΑΠΘ, Κώστας Χρυσόγονος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr με βάση τις -κατ’ εξακολούθησιν- παραβιάσεις του Ελληνικού Συντάγματος.

Κρ.Π.: Υπάρχει Σύνταγμα στην Ελλάδα; Υπάρχουν νόμοι; Ή μόνο παράνομες αυθαιρεσίες, από δικαστές – εισαγγελείς, μέχρι τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αν λάβουμε υπόψιν όσα λέχθηκαν για την αντισυνταγματική απόφαση της επιστράτευσης των απεργών του Μετρό, αλλά και για τις συνεχώς αυξανόμενες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

Κ.Χρ.: Σύνταγμα υπάρχει, αλλά δεν εφαρμόζεται στο βαθμό που θα έπρεπε. Και νόμοι υπάρχουν, αλλά κι αυτοί δεν εφαρμόζονται στο βαθμό που θα έπρεπε.

Κάποιες φορές εφαρμόζονται επιλεκτικά, με μεγαλύτερη αυστηρότητα σε βάρος ορισμένων ανθρώπων ή κατηγοριών του πληθυσμού, και με μικρότερη ή καθόλου αυστηρότητα σε βάρος άλλων.

Να ξεκινήσω από το ζήτημα της επίταξης των απεργών…  Η επίταξη, λοιπόν, αυτή, η οποία κηρύχτηκε στις 24 Ιανουαρίου, με απόφαση του Πρωθυπουργού, βρίσκεται εκτός των ορίων της Συνταγματικής νομιμότητας.

Διότι, το Άρθρο 22, παράγραφος 4 του Συντάγματος, απαγορεύει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας, και επιτρέπει κατ’ εξαίρεση την επιβολή επίταξης προσωπικών υπηρεσιών ή αλλιώς πολιτική επιστράτευση, όπως τη λέει η κοινή νομοθεσία, σε εξαιρετικά καθοριζόμενες περιπτώσεις.

Θα σας πω ποιες είναι οι περιπτώσεις αυτές, ας δούμε όμως πρώτα, τι προβλέπει η απόφαση του Πρωθυπουργού.

Η απόφαση του Πρωθυπουργού, προβλέπει ότι κηρύσσει επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, προκειμένου να αποτραπούν οι δυσμενείς συνέπειες της παρατεινόμενης απεργίας των εργαζομένων στην Εταιρεία Σταθερές Συγκοινωνίες, που έχει προκαλέσει σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας, και ενέχει σοβαρούς κινδύνους στη δημόσια τάξη και υγεία.

Αυτά τα οποία επικαλείται ο Πρωθυπουργός, δηλαδή τη σοβαρή διαταραχή στην κοινωνική ζωή της χώρας και τον κίνδυνο για την δημόσια τάξη, δεν αποτελούν κατά το Σύνταγμα, λόγο κηρύξεως πολιτικής επιστράτευσης ή αλλιώς επίταξης προσωπικών υπηρεσιών.

Οι λόγοι τους οποίους προβλέπει το Σύνταγμα, είναι:

Πόλεμος, Επιστράτευση (εννοείται στρατιωτική επιστράτευση), αντιμετώπιση αναγκών της Άμυνας της χώρας και αντιμετώπιση κινδύνου από θεομηνία (παντός είδους φυσικές καταστροφές), ή αντιμετώπιση ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία.

Το μόνο, λοιπόν, που προβλέπεται από το Σύνταγμα, ως λόγος κηρύξεως επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών, και το επικαλείται ο Πρωθυπουργός στην απόφασή του, είναι οι κίνδυνοι για τη Δημόσια Υγεία.  Οι κίνδυνοι, όμως, αυτοί, είναι ανύπαρκτοι. Διότι, είναι προφανές ότι μιλώντας για Δημόσια Υγεία, και όχι για υγεία εν γένει, το Σύνταγμα δεν εννοεί την υγεία μεμονωμένων προσώπων, αλλά τον κίνδυνο διάδοσης λοιμωδών, μεταδοτικών ή μολυσματικών νοσημάτων.

Τέτοιος κίνδυνος προδήλως δεν υφίσταται από τη διακοπή των σταθερών συγκοινωνιών στην Αττική, δηλαδή, χολέρα ή πανούκλα.

Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε ακόμα και για την υγεία μεμονωμένων ασθενών, διότι ακόμα και κάποιος που έχει ανάγκη άμεσης μεταγωγής σε νοσοκομείο, μπορεί να μεταβεί με ασθενοφόρο.

Κι ακόμα, αν υποθέσουμε ότι λόγω της απεργίας στο Μετρό, υπάρχει μεγάλη συμφόρηση στους οδικούς άξονες, το ασθενοφόρο έχει απόλυτη προτεραιότητα, έναντι όλων των άλλων οχημάτων.

Άρα  είναι φανερό, ότι δεν συντρέχουν οι Συνταγματικές προϋποθέσεις κηρύξεως επιτάξεως.

Από κει και πέρα όμως, υπάρχει σοβαρό κενό στην δικαστική προστασία έναντι παρομοίων παρανόμων και αντισυνταγματικών εγχειρημάτων της εκτελεστικής εξουσίας, διότι, το μόνο ένδικο μέσον με άμεση ενέργεια και απόδοση, είναι η κατάθεση αιτήσεως αναστολής στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατά της διοικητικής πράξεως για επίταξη, όπου όμως, δεν κρίνεται η ουσία της υποθέσεως –δεν κρίνεται, δηλαδή, καθεαυτή η νομιμότητα ή η παρανομία της αποφάσεως του Πρωθυπουργού-, αλλά κρίνεται και αποτελεί λόγο αναστολής, μόνον η τυχόν ανεπανόρθωτη βλάβη των θιγομένων από την πράξη, η οποία μάλιστα θα πρέπει να είναι υπέρτερη του τυχόν δημοσίου συμφέροντος για την άμεση εκτέλεσή της.

Με άλλα λόγια, αναστολή δεν μπορεί να δοθεί, παρά μόνο εάν ο αιτών υφίσταται βλάβη στα συμφέροντά του, η οποία δεν μπορεί να επανορθωθεί σε περίπτωση αποδοχής της αίτησης ακυρώσεως.

Κρ.Π.: Παρεμπιπτόντως, το να απολύσουν κάποιον, επειδή συνεχίζει π.χ. να απεργεί, μη δεχόμενος την αντισυνταγματική απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτο για τον ίδιο;

Κ.Χρ.: Όχι, δεν θεωρείται, διότι αν γίνει δεκτή η αίτηση ακυρώσεως, θα επανέλθει στη θέση του και θα πληρωθεί τους μισθούς του αναδρομικά. Δεν θεωρείται, λοιπόν, ανεπανόρθωτη βλάβη η απόλυση, κατά την έννοια των διατάξεων που ρυθμίζουν το θέμα της αναστολής από το Συμβούλιο Επικρατείας.

Με άλλα λόγια, επειδή, ακριβώς, δεν δικάζεται η ουσία της υποθέσεως αλλά γίνεται στάθμιση συμφερόντων ουσιαστικά, στην περίπτωση της αναστολής, είναι πάγια η πρακτική των Επιτροπών Αναστολών, να μην δίδουν τέτοιες Αναστολές.

Και αυτή την πρακτική ακολούθησε και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, ο οποίος απέρριψε το αίτημα προσωρινής διαταγής που κατέθεσε το Συνδικάτο των Εργαζομένων στο Μετρό.

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι ενώ υπάρχει παραβίαση του Συντάγματος, δεν υπάρχει διαδικαστικά τρόπος, ώστε η παραβίαση, αυτή, να αντιμετωπιστεί, από την έννομη τάξη. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα μεγάλο κενό δικαστικής προστασίας!

Θα έπρεπε να υπάρχει πιο αποτελεσματική δικαστική προστασία!

Υπό την έννοια, ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως υπάρχει στα περισσότερα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη, το οποίο να μπορεί εν τη γενέσει τους, να καταστέλλει τις παραβιάσεις του Συντάγματος:

  • Είτε σε μορφή αντισυνταγματικού νόμου, όπως ήταν ο πρόσφατος νόμος για το μεσοπρόθεσμο (Ν.4093), που διαπιστωμένα, με γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιείχε αντισυνταγματικές διατάξεις ως προς την μείωση των συντάξεων, και παρόλα αυτά η κοινοβουλευτική πλειοψηφία απτόητη τον ψήφισε.
  • Είτε, ως προς διοικητικές πράξεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα, όπως είναι αυτή η απόφαση του Πρωθυπουργού για επίταξη προσωπικών υπηρεσιών των απεργών στις σταθερές συγκοινωνίες, χωρίς να συντρέχουν οι συνταγματικές προϋποθέσεις.

Κρ.Π.: Για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τί έχετε να πείτε;

Κ.Χρ.: Το Σύνταγμα, προβλέπει τη δυνατότητα εκδόσεως Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες είναι μια μορφή, ουσιαστικά, προσωρινού νόμου, μόνον σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας, και απρόβλεπτης ανάγκης, όπως, π.χ. σε έναν σεισμό(ο οποίος προκαλεί ανθρώπινα θύματα, ή ζημιές, και υπάρχει ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των συνεπειών του).

Αυτό είναι το αντικείμενο επί του οποίου ο Συνταγματικός νομοθέτης, προέβλεψε την δυνατότητα εκδόσεως Πράξεως Νομοθετικού Περιεχομένου.

Όπου, νομοθετεί, ουσιαστικά, η κυβέρνηση, χωρίς τη συναίνεση της βουλής! Και απλώς, υποχρεούται μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα –που μπορεί να είναι και αρκετά μεγάλο, ανάλογα αν βρίσκεται ή αν δεν βρίσκεται η βουλή σε Σύνοδο, γιατί π.χ. βρίσκεται σε διακοπές- να τις φέρει  στη βουλή για κύρωση.

Αλλά ακόμα κι αν η βουλή αρνηθεί την κύρωση(δηλ. δεν  εγκρίνει), οι Πράξεις Ν.Π. εξακολουθούν να ισχύουν για το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, μέχρι την πάροδο των προθεσμιών, ή την απορριπτική απόφαση της βουλής.

Κρ.Π.: Και τώρα που οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου μοιάζει να έχουν γίνει… μόδα στην Ελλάδα;

Κ.Χρ.: Αυτό, τώρα, αποτελεί μια έκτακτη και εξαιρετική διαδικασία.

Η συχνότητα, των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν μία – δύο Πράξεις το χρόνο. Ενώ οι συχνότητα των νόμων, ήταν 100 – 150 νόμοι το χρόνο.

Το 2012, η σχέση αυτή, έχει σχεδόν ανατραπεί! Δηλαδή, έχουμε φτάσει κατ’ ουσίαν, οι Νόμοι, να είναι περίπου τόσοι, όσες και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. 

Με άλλα λόγια, έχουμε μία μερική υποκατάσταση –αντικατάσταση αν θέλετε- της τακτικής νομοθετικής διαδικασίας, από την έκτακτη, αυτή, διαδικασία, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

Κρ.Π.: Μήπως γιατί το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από τα μνημόνια και τις μνημονιακές κυβερνήσεις;

Κ.Χρ.: Διότι η κυβέρνηση εκδίδει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τις υπογράφει, προδήλως χωρίς να συντρέχει η προϋπόθεση της απρόβλεπτης ανάγκης, δεδομένου ότι στις πλείστες περιπτώσεις πρόκειται για εκτέλεση μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας που είχαν αναληφθεί πολλούς μήνες και χρόνια πριν.

Αφήνουν, δηλαδή, να περάσει το χρονικό διάστημα, μέχρι να έρθει ο χρόνος καταβολής της επόμενης δόσης, οπότε δημιουργούν μόνοι τους το «επείγον» αλλά και πάλι, δεν υπάρχει το «απρόβλεπτο».

Άρα, λοιπόν, πρόκειται για μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, προκειμένου να αποφευχθεί η εισαγωγή νομοσχεδίου στο κοινοβούλιο, που θα σήμαινε, αφενός τη δυνατότητα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά ενδεχομένως και από μεμονωμένους βουλευτές της συμπολίτευσης, και αφετέρου τη δυνατότητα κοινωνικών αντιδράσεων(απεργίες, διαδηλώσεις, κλπ).

Στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν υπάρχει καμιά προειδοποίηση ούτε της κοινωνίας, ούτε της βουλής!

Η πράξη υπογράφεται σε χρόνο μηδέν από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και ισχύει ως νόμος του κράτους, χωρίς να το έχει αντιληφθεί κανείς, στην ουσία! Δηλαδή, αιφνιδιάζει τους πάντες!

Και έτσι, δεν υπάρχει χρόνος, ούτε για διάλογο, ούτε για αντιδράσεις των ενδιαφερομένων, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, και όπως και αν θα αντιδρούσαν.

Άρα, έχουμε μία συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος, η οποία, δεν υπόκειται και αυτή σε Δικαστικό έλεγχο, διότι τα δικαστήρια δεν έχουν αρμοδιότητα να ελέγξουν την συνδρομή των όρων της «ανάγκης»…

Κρ.Π.: Επί της ουσίας, λοιπόν;

Κ.Χρ.: Η ουσία είναι ότι υπάρχει υποκατάσταση της δημοκρατικής νομοθετικής διαδικασίας, της κοινοβουλευτικής νομοθετικής διαδικασίας, από μία νομοθέτηση της κυβέρνησης, που πλήττει  τη δημοκρατία.

Κρ.Π.: Τι άλλα ανάλογα προβλήματα πλήττουν την δημοκρατία και το Σύνταγμα;

Κ.Χρ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κατεδάφιση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, μέσω των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων.

Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία,  υφίστανται πρωτοφανή υποβάθμιση, με τους μνημονιακούς νόμους.

Επίσης, υπάρχει συστηματική παραβίαση της ισότητας στα δημόσια βάρη. Διότι, επιβάλλονται φορολογικά βάρη χωρίς να αντιστοιχούν σε πραγματική φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων.

Κρ.Π.: Και επίσης, υπάρχουν και οι «νόμιμοι φοροφυγάδες», δηλαδή, οι εφοπλιστές, ή η Εκκλησία, ή εκείνοι που διατηρούν δις στο εξωτερικό και δεν φορολογούνται…

Κ.Χρ.: Αυτό σας λέω. Ότι επιβάλλονται φορολογικά βάρη, σε ανθρώπους που διαπιστωμένα δεν έχουν τη δυνατότητα να τα πληρώσουν, και δεν επιβάλλονται σε άλλους, που την έχουν.

Κρ.Π.: Οι Ενώσεις των Συνταγματολόγων στην Ελλάδα, τι κάνουν για όλα αυτά; Ή εσείς ως καθηγητής, τί λέτε σήμερα στους φοιτητές σας; Πως το Σύνταγμα είναι ένα… παιχνίδι που μπορεί να παίζουν κάποιοι, ή ότι δεν ισχύει τίποτα, τελικά, για τα όσα ορκίζονται σ’ αυτό όσοι ορκίζονται;

Κ.Χρ.: Αυτός ο οποίος είναι ο τελικός εγγυητής του Συντάγματος, δεν είναι οι Συνταγματολόγοι. Οι Συνταγματολόγοι, μπορούν απλώς να επισημάνουν την παραβίαση του Συντάγματος.

Κρ.Π.: Εκτός από Συνταγματολόγοι, είστε και πολίτες…

Κ.Χρ.: Ο εγγυητής του Συντάγματος, είναι η ελληνική κοινωνία. Αν η ελληνική κοινωνία δεν αντιδράσει, η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί.

Κρ.Π.: Σύμφωνοι, αλλά ο κλάδος σας, ως ένας κλάδος που αποτελείται από ένα κομμάτι αυτής της κοινωνίας πολιτών, οι οποίοι έχετε και άμεση και ολοκληρωμένη γνώση του αντικειμένου, τί κάνει; Γιατί π.χ. δεν βγάζει έστω, μία ενημέρωση για τους πολίτες στο διαδίκτυο και την δυνατότητα για παράδειγμα, συλλογής υπογραφών, κατά της καταστρατήγησης του Ελληνικού Συντάγματος κατ’ εξακολούθησιν;

Κ.Χρ.: Πρώτ’ απ’ όλα οι συνταγματολόγοι δεν έχουν ενιαίες απόψεις. Ο κάθε συνταγματολόγος έχει δικές του απόψεις. Και δεν εκπροσωπεί τους υπολοίπους.

Κρ.Π.: Υπάρχουν Ενώσεις και Σωματεία, όμως. Δεν έχουν τεθεί αυτά τα ζητήματα;

Κ.Χρ.: Όχι.

Κρ.Π.: Γιατί; Τι να πρωτοκάνει η ελληνική κοινωνία; Σε τι να πρωτοαντιδράσει; Να πάει να σπουδάσει όλες τις επιστήμες, για να μπορεί να αντιληφθεί επακριβώς ώστε να αντιμετωπίσει τα απανωτά χτυπήματα από όλες τις μεριές; Κάποιοι που καταλαβαίνετε την σοβαρότητα της κατάστασης, δεν θα έπρεπε να κάνετε κάτι;

Κ.Χρ.: Το Σωματείο δεν έχει κάνει κάποια ιδιαίτερη εκδήλωση, εκτός από μία που έγινε τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και όπου βεβαίως οι γνώμες διίσταντο. Άλλοι έχουν παρόμοιες με τις δικές μου απόψεις, που σας τις είπα, άλλοι  λένε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα!

Κρ.Π.: Αυτοί που συμφωνείτε, τουλάχιστον;

Κ.Χρ.: Κινητοποιούμαστε, με κείμενα, με ενημερώσεις στα ΜΜΕ, κλπ.

Κρ.Π.: Δεν μιλώ για μεμονωμένες προσπάθειες…

Κ.Χρ.: Βγάλαμε και μία διακήρυξη κάποια στιγμή, όταν το Φεβρουάριο του 2012 πήγε να ψηφιστεί το δεύτερο μεσοπρόθεσμο, συνυπογράψαμε 5 συνταγματολόγοι ένα κείμενο, αλλά αγνοήθηκε  από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όπως αγνοήθηκε και η γνωμοδότηση, π.χ. του Ελεγκτικού Συνεδρίου τον Νοέμβριο του 2012.-

Διαβάστε επίσης: Σ. Βλαχόπουλος: Κλίμα ανασφάλειας Δικαίου στην Ελλάδα

Posted: Ιανουαρίου 31, 2013 in Uncategorized

Originally posted on Crystalia Patouli --------------:

markarisdpfhdpiagdiyufghkj

07:32, 29 Ιαν 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/118151

[…] Αυτοί είναι που πληρώνουν το τίμημα! Για όνομα του Θεού! Εγώ ουρλιάζω! Είναι κάτι το απίστευτο! Αυτοί οι άνθρωποι, είναι, ουσιαστικά, η κατηγορία των μεγάλων ορφανών! Αυτοί είναι, ορφανοί από κυβέρνηση, ορφανοί από θεσμούς, ορφανοί από προστασία, ορφανοί από τα πάντα! Αυτό το κομμάτι, είναι η Ελλάς των Ελλήνων Ορφανών! […] Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr, σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, σε δύο μέρη.
Στο B” μέρος της συνέντευξης απαντά διεξοδικά στο ερώτημα: «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και τί πρέπει να κάνουμε;», μέσα από τα θέματα που πραγματεύεται και στα τελευταία αστυνομικά του μυθιστορήματα (Ληξιπρόθεσμα δάνειαΠεραίωσηΨωμί, παιδεία, ελευθερία) της Τριλογίας της Κρίσεως, και επιπλέον, αναφέρεται στην σχέση του: με τον κινηματογράφο, τη συγγραφή σεναρίων, και κυρίως με τον μεγάλο…

View original 5.370 more words

Posted: Ιανουαρίου 29, 2013 in Uncategorized

Originally posted on Κίνημα Υπογραφών:

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Στο word που επισυνάπτουμε τα ονόματα των 500
Αγαπητοί φίλοι
Μετά από τη συγκέντρωση των πρώτων 170 υπογραφών πνευματικών ανθρώπων και ανθρώπων του βιβλίου (συγγραφέων, εκδοτών, πανεπιστημιακών δασκάλων, κλπ.), μέσα στις πρώτες μέρες, για να ανασταλεί η απόφαση για το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, δύο πολιτικά κόμματα (ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ), καθώς και ο ίδιος ο αναπληρωτής Υπουργός ΠΑΙΘΠΑ κ. Κ. Τζαβάρας, ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ξεκινήσει μία ουσιαστική διαβούλευση για την Εθνική Πολιτική για το Βιβλίο.
Το κεντρικό ερώτημα σήμερα είναι αν η πολιτική για την προώθηση του βιβλίου θα ασκείται από ένα συλλογικό όργανο, όπως είναι ο θεσμός του ΕΚΕΒΙ,  με την εκπροσώπηση εκδοτών, βιβλιοπωλών, συγγραφέων, μεταφραστών  και βιβλιοθηκονόμων, οι οποίοι μαζί με τον εκπρόσωπο του Υπουργείου Πολιτισμού συνεργάζονταν και συναποφάσιζαν, ή θα επιστρέψουμε στην προ του 1995  «έρημο», στην απουσία εξωστρέφειας, πολιτικών για…

View original 2.700 more words

Στο πρωτόδικο δικαστήριο στο Βόλο οι Αλβανοί αθωώθηκαν, για την κλοπή κα θανάτωση της προβατίνας

Επτά χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή επέβαλε χθες το Κακουργιοδικείο Λάρισας σε βάρος τριών υπηκόων Αλβανίας, οι οποίοι το 2007 έσφαξαν και έψησαν μία προβατίνα, επειδή ήταν νηστικοί. Το περιστατικό συνέβη στην Ευξεινούπολη. Ο ηλικιωμένος βοσκός διαπιστώνοντας τη θανάτωση της προβατίνας, κατήγγειλε το περιστατικό στην Αστυνομία. Μετά από έρευνα οι αστυνομικοί εντόπισαν τους δράστες, τρεις Αλβανούς, οι οποίοι διέμεναν στην ευρύτερη περιοχή των Φαρσάλων. Ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και η πείνα τούς οδήγησε στο μαντρί του ηλικιωμένου…

Σε βάρος των τριών Αλβανών σχηματίστηκε δικογραφία με την κατηγορία της ζωοκλοπής σε βαθμό πλημμελήματος. Στο πρωτόδικο δικαστήριο στο Βόλο οι Αλβανοί αθωώθηκαν, αφού εμφανίστηκε ο βοσκός και εξήγησε την κατάστασή τους. Δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε την ποινική τους δίωξη γιατί το έκαναν επειδή πεινούσαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους.

Η υπόθεση τυπικά και ουσιαστικά είχε κλείσει. Ωστόσο, από την Εισαγγελία διαπιστώθηκε πως η κλοπή και θανάτωση του ζώου έγινε από περισσότερα από ένα άτομα και έτσι η πράξη κρίνεται κακουργηματική. Λίγους μήνες μετά η υπόθεση ανοίγει εκ νέου και παραπέμπεται σε τακτική Ανάκριση.

Ο Ανακριτής Βόλου καλεί τους κατηγορούμενος σε απολογία και τους αφήνει ελεύθερους, με τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, λόγω της κακουργηματικής πράξης. Σημειώνεται δε εδώ ότι οι τρεις αλβανοί παρέμεναν παράνομα στη χώρα. Με τη διάταξη του Ανακριτή δεν θα μπορούσε να προχωρήσει η διοικητική τους απέλαση. Η υπόθεση οδηγήθηκε με παραπεμπτικό βούλευμα στο Τριμελές Κακουργημάτων Λάρισας και χθες εκδικάστηκε.

Οι τρεις κατηγορούμενοι δεν παρέστησαν στο δικαστήριο, που όμως τους έκρινε ένοχους για την από κοινού ζωοκλοπή και θανάτωση της προβατίνας και μάλιστα χωρίς η έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.

Η ποινή των επτά ετών σε καθέναν δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα και οι καταδικασθέντες θα πρέπει να οδηγηθούν στη φυλακή. Ο συνήγορός τους, μετά από εξουσιοδότησή τους, κατέθεσε έφεση για την εκδίκαση της υπόθεσης στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση, θα πρέπει να εκδοθεί ένταλμα σύλληψής τους για να οδηγηθούν στη φυλακή, ενώ ο συνήγορός τους θα καταθέσει αίτημα αναστολής εκτέλεσης, μέχρι η υπόθεση να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό…

Πηγη: http://e-thessalia.gr